چهارشنبه، مهر ۲۹، ۱۳۸۸

14 سالگي دوباره

حس عجيبي است مثل تولد. اما نه تولد خودت مثل تولد يك موجود زنده در تو.

بعد از اين همه سال، چنين حسي برايم خوشآيند و دوست داشتني‌تر از آن احساسي است كه بايد 13-14 سالگي مي‌داشتم.

مثل بقيه دخترها، احساس لمس توان بارداري چيزي مبهم، ناشناخته و پر از ابهام و ترس و سوال و شايد ته مانده‌اي از ملث بودن لذت و و و بود.

اما حالا بدون كابوس تمام اين سالها،‌منهاي كاوبس همهء اما و اگرها و منهاي تاثير بر تمام روابط و تصميم ها، يك حس نو و دوست داشتني عجيبي دارم.


تصور اينكه يك موجود ديگري مي‌تواند، بدون هيچ دليل مصنوعي و به طور كامل در من پا بگيرد و سالم بزرگ بشود و به دنيا بيآيد خيلي دوست داشتني است.
در آن حد كه بدون تمام شرايط ديگر زندگي فكر ميكنم كاش همين روزها...



راستي تو در اين حسهاي من دنبال چي مي‌گردي؟

۲ نظر:

كاوه رضائي گفت...

دنبال بهانه ای برای تبریک یا شادی ...

پرستو گفت...

كاوههههههههههههههه :)

راست مي‌گويي، اما بعضي از بهانه ها قشنگ تر و دوست داشتني ترند